http://www.redplanet.gr/
Μόνο περηφάνια για αυτή την ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού, η οποία θα μείνει αλησμόνητη στα χρονικά της Euroleague. Έφερε την χαραυγή στον Πειραιά ύστερα από 15 χρόνια, προσφέροντας μοναδικές συγκινήσεις. Με σωστές και λογικές κινήσεις στον τομέα της ενίσχυσης, θα επιστρέψει κάνοντας και πάλι πρωταθλητισμό στην Ευρώπη. Γράφει ο Νότης Ψιλόπουλος.
Το θρυλικό three-peat δεν θα γίνει πράξη, αλλά η συγκεκριμένη ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού θα μείνει αλησμόνητη στα χρονικά της Euroleague. Όπως η τρομερή Γιουγκοπλάστικά που κατέκτησε το τρόπαιο τρεις διαδοχικές χρονιές (1989, 1990, 1991), αλλά και η σπουδαία Μακάμπι Τελ Αβίβ που πήρε τον τίτλο δύο σερί σεζόν (2004-2005), έτσι και οι Πειραιώτες που αναδείχθηκαν πανάξια Πρωταθλητές Ευρώπης τόσο το 2012, όσο και το 2013, θα μείνουν στην ιστορία και θα συζητιούνται για τα επόμενα χρόνια. Η λάμψη της υστεροφημίας τoυς δεν θα σβήσει ποτέ. Ο τεράστιος άθλος των ερυθρολεύκων, μέγεθος το οποίο ίσως ακόμη να μην έχουμε συνειδητοποιήσει λόγω ότι είναι πρόσφατο, θα μνημονεύεται για τις επόμενες δεκαετίες, καθώς έφτασαν και διατηρήθηκαν στην κορυφή έχοντας μικρό μπάτζετ αλλά και τεράστια καρδιά.
Με το περίσσιο πάθος τους, την αυταπάρνηση τους, αλλά με και το αξιοζήλευτο ομαδικό τους πνεύμα, παίζοντας μπάσκετ όλοι για έναν και ένας για όλους, κατάφεραν να ανατρέψουν κάθε λογική, κερδίζοντας θεούς και δαίμονες, φτάνοντας στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου κάνοντας συνεχείς υπερβάσεις. Το μέγεθος της επιτυχίας αυτής της ομάδας είναι ασύλληπτο. Ξεκίνησε αθόρυβα εκείνο το καλοκαίρι του 2011, έχοντας διάφορα προβλήματα, προχωρώντας με χαμηλούς στόχους και μικρές φιλοδοξίες, και ξαφνικά την άνοιξη του 2012 πάτησε... γκάζι, καταφέρνοντας να τρελάνει ολόκληρη την Ευρώπη. Πέρα από τους τίτλους, κατέκτησε τον σεβασμό, αλλά και την αναγνώριση από ολόκληρη την μπασκετική υφήλιο.
Μία μυθική ομάδα με μία ονειρική αθλητική ιστορία, ένα απρόβλεπτο αλλά υπέροχο μπασκετικό παραμύθι, το οποίο είναι πέρα για πέρα αληθινό και Ολυμπιακό.
Το αγωνιστικό κομμάτι...
Ο Ολυμπιακός στο πέμπτο ματς στην Μαδρίτη παρουσιάστηκε κατώτερος των περιστάσεων. Δεν μπήκε δυνατά στον αγώνα, αναλώθηκε σε λάθη και σε κακές επιλογές στην επίθεση, του έφυγε ο ρυθμός και η υποψιασμένη αυτή την φορά Ρεάλ κατάφερε να επιβάλει το παιχνίδι της, πηγαίνοντας το ματς σε υψηλό τέμπο και σε μεγάλο σκορ. Από ένα σημείο και μετά οι ερυθρόλευκοι μοναχά ακολουθούσαν έχοντας παθητικό ρόλο, προσπαθούσαν για την ανατροπή, αλλά αυτή δεν μπορούσε να έρθει καθώς στο δεύτερο ημίχρονο η κόπωση, αλλά και τα λίγα αποθέματα ενέργειας, έκαναν εμφανή τα σημάδια τους.
Οι Πειραιώτες στην ανάπτυξη τους είχαν έλλειψη αποφασιστικότητας, συγκέντρωσης και καθαρού μυαλού. Αδυνατούσαν να βγάλουν συνεργασίες πικ-εν-ρολ, δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν τους "ψηλούς" τους όπως θα ήθελαν στο "ζωγραφιστό", έψαξαν τα ελεύθερα σουτ τα οποία και έβγαλαν, αλλά από ένα σημείο και μετά έγιναν προβλέψιμοι. Οι Ισπανοί κυνήγησαν με μανία τον Σπανούλη, έριξαν τεράστια προσοχή στον περιορισμό του Ντάνστον, πράγμα που κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό, καθώς τους είχε κάνει την "ζημιά" εις διπλούν στο ΣΕΦ. Ο Αμερικανός σέντερ, ο οποίος ξεπέρασε τον εαυτό του σε ολόκληρη την σειρά των playoffs πραγματοποιώντας συγκλονιστικές εμφανίσεις, κλείστηκε αποτελεσματικά από τους Μαδριλένους, κάτι που φαίνεται και στα στατιστικά του (4π, 3ρ σε 29 λεπτά).
Οι αλλαγές στην άμυνα συνεχίστηκαν, αλλά αυτή την φορά ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να περιορίσει τους Ισπανούς, οι οποίοι πέρα ότι διάβασαν τα μις-ματς τροφοδοτώντας τους ψηλούς τους, βρήκαν το τρόπο να σκοράρουν συχνά σε καταστάσεις αιφνιδιασμού. Δικαίωμα που τους το έδωσαν οι Πειραιώτες με τα 13 λάθη τους. Οι Ισπανοί έβαλαν και πάλι μεγάλα σουτ, αλλά το μεγάλο πρόβλημα, ειδικά στην τελευταία περίοδο ήταν τα χαμένα ριμπάουντ. Η στατιστική τα λέει όλα: Η Ρεάλ κυριάρχησε μαζεύοντας 39 ριμπάουντ έναντι 27, αλλά η μεγάλη διαφορά έγινε στο γεγονός πως οι Μαδριλένοι κέρδισαν 17 (!) επιθετικά, καταφέρνοντας (με εκνευριστικό τρόπο) να σκοράρουν συνέχεια με δεύτερες και τρίτες προσπάθειες. Το ριμπάουντ, βέβαια, δεν ήταν πρόβλημα μοναχά των ψηλών. Η κύρια ευθύνη πέφτει στους περιφερειακούς, που έχαναν τον παίκτη τους και υποχρέωναν τον συμπαίκτη τους μέσα από τη ρακέτα να δώσει βοήθεια και ουσιαστικά να χάσει την επαφή με τον προσωπικό του αντίπαλο. Λεπτομέρειες που έπαιξαν τον ρόλο τους και κάπως έτσι το box-out πήγε περίπατο.
Οι γηπεδούχοι στο παιχνίδι ήταν ιδιαίτερα συγκεντρωμένοι, κάτι που φάνηκε και στον εξαιρετικό συσχετισμό τους στο κομμάτι των ασίστ/λάθη (16/7), ενώ εκ του αποτελέσματος φάνηκε πως είχαν περισσότερες αντοχές και μεγαλύτερη ενέργεια από τους φιλοξενούμενους, καθώς οι Πειραιώτες στο τέλος έδειχναν να θέλουν αλλά να μην μπορούν. Δεν είναι εύκολο βέβαια να παίζεις τρία ματς υψηλού επιπέδου μέσα σε πέντε μέρες, έχοντας ταξίδια και μετακινήσεις, αλλά το ίδιο ισχύει και για τους παίκτες της Ρεάλ. Εντυπωσιακά ακούραστος, πάντως, ο Γιουλ, ο οποίος ήταν ο καλύτερος παίκτης του αγώνα. Πέρα ότι δεν άφηνε ήσυχο τον Σπανούλη με την πιεστική του άμυνα, έκανε και την "ζημιά" σε επίθεση και δημιουργία (20π, 4/6τρ, 4ασ), ενώ δημιούργησε προβλήματα ο αθόρυβος Ρέγες (15π, 8ρ).
Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε από ένα ρόστερ που είχε περισσότερους ποιοτικούς παίκτες, από ένα πλούσιο μπάτζετ, από μία ομάδα που είχε μεγαλύτερη διάρκεια και σταθερότητα στην απόδοση της μέσα στην χρονιά. Ναι, θεωρητικά είναι ανώτερη ομάδα, στην καλή της μέρα ένας λάτρης του αθλήματος απολαμβάνει να την βλέπει να παίζει μπάσκετ (την συμπαθείς δεν την συμπαθείς), αλλά η αίσθηση που κυριαρχεί είναι πως αν οι Πειραιώτες την αντιμετώπιζαν με πλεονέκτημα έδρας θα κατάφερναν να την περάσουν. Διότι στο ΣΕΦ οι Μαδριλένοι λύγισαν δύο φορές μέσα σε τρεις μέρες, την στιγμή που είχαν κάνει τρεις ήττες σε ολόκληρη την σεζόν, με τους Πρωταθλητές Ευρώπης να επιδεικνύουν την ανωτερότητα τους και στις δύο νίκες τους, ελέγχοντας απόλυτα τον ρυθμό μπροστά στο ένθερμο κοινό τους. Στο Φάληρο έκαναν εκείνοι κουμάντο και κράτησαν τους παίκτες του Λάσο στους 76 και στους 62 πόντους, αλλά στο πέμπτο ματς της Ισπανία επέστρεψαν στα υψηλά στάνταρ τους φτάνοντας στην επίθεση τους 83 πόντους. Το εντυπωσιακό ranking τους (σύστημα αξιολόγησης της Euroleague) στην τελευταία αναμέτρηση πήγε στο 101 (!) την στιγμή που στο τέταρτο παιχνίδι είχαν πέσει σχεδόν στα μισά (57) της απόδοσης τους.
Περίμενες να παρουσιαζόταν περισσότερο ανταγωνιστικός στο Game 5 ο Ολυμπιακός, να κριθεί, τουλάχιστον, το ματς στο τελευταίο λεπτό, αλλά δεν πειράζει. Η ζωή, το μπάσκετ και η ομάδα του Ολυμπιακού προχωράει, συνεχίζει. Δεν είναι εύκολο να κατακτάς κάθε χρόνο την Ευρωλίγκα. Ελάχιστες ομάδες στην ιστορία το έχουν κατορθώσει, μία από αυτές και ο Ολυμπιακός, και για αυτό μνημονεύονται και θα μνημονεύονται σε βάθος χρόνων. Διότι πρόκειται για τεράστιο άθλο. Το δύσκολο δεν είναι να φτάσεις στην κορυφή, αλλά να παραμείνεις εκεί. Και αν "πέσεις" επιτρέπεται, αλλά αυτό που επιβάλλεται είναι να σηκωθείς και να ανασυνταχθείς, έχοντας το κίνητρο και την "δίψα" να επιστρέψεις στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου. Οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος έδωσαν το σύνθημα ενόψει της συνέχειας: "Είμαστε υπερήφανοι γι' αυτή την ομάδα, το ταξίδι συνεχίζεται, απλά έγινε μια στάση, το μέλλον ανήκει στον Ολυμπιακό, ανήκει σε αυτή την ομάδα. Είμαστε όλοι νέοι, τα παιδιά έχουν πολύ χαμηλό μέσο όρο ηλικίας και πιστεύω πολύ σύντομα θα είμαστε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης, εκεί που μας αξίζει".
Περηφάνια γιατί...
Το κείμενο δεν θα μπορούσε να έχει άλλον τίτλο από το "Μόνο περηφάνια". Είναι η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό ύστερα από το τέλος του αγώνα, ήταν η ατάκα των περισσότερων αναγνωστών.
1) Μόνο περηφάνια για αυτή την ομάδα, διότι έδωσε τέλος σε ένα σερί 15 ετών χωρίς Πρωτάθλημα, ξόρκισε φαντάσματα, έδιωξε την μιζέρια και επανέφερε τον Ολυμπιακό στην πρώτη θέση σε Ελλάδα και Ευρώπη, εκπέμποντας υγεία και τιμιότητα σε όλους τους τομείς. Κατέκτησαν την Ευρωλίγκα δύο σερί χρονιές γράφοντας ιστορία, ενώ έφεραν στον Πειραιά και το περίφημο Intercontinental Cup, κάνοντας τρανό το όνομα του συλλόγου και στην Αμερική.
2) Μόνο περηφάνια για αυτή την παρέα, διότι μας απέδειξαν και μας θύμισαν πως δεν παίζουν μπάσκετ τα μπάτζετ αλλά οι ομάδες. Διότι ύστερα από μία χλιδάτη τριετία (2008-2011) που ο καθένας κοιτούσε πρώτα τον εαυτό του και ύστερα τον Ολυμπιακό, εκείνοι έκαναν το αντίθετο, βάζοντας την ομάδα πάνω από τον καθένα. Όλοι για έναν και ένας για όλους. Και αυτή η φιλοσοφία τους έγινε τρόπο ζωής τόσο εντός, όσο και εκτός παρκέ, διαθέτοντας αξιοζήλευτο ομαδικό πνεύμα και μία υπέροχη χημεία σαν σύνολο, με τον κάθε παίκτη να σέβεται τον διπλανό του, μένοντας παράλληλα πιστός στον ρόλο του, για το καλό του συνόλου. Μία ομάδα που λειτούργησε και συνεχίζει να δουλεύει ενωμένη, σαν οικογένεια. Με αυτή την υγιής νοοτροπία έφτασαν οι ερυθρόλευκοι στην κορυφή σε Ελλάδα και Ευρώπη, θεωρία η οποία και συνεχίζει να υπάρχει στα ερυθρόλευκα αποδυτήρια.
3) Μόνο περηφάνια για αυτή την παρέα, διότι στο σκοτάδι του καλοκαιριού του 2011, αποτέλεσαν την ομάδα που έφερε την χαραυγή στον μπασκετικό Ολυμπιακό. Θυμηθείτε σε τι κατάσταση ήταν οι ερυθρόλευκοι εκείνη την δυσβάσταχτη περίοδο, με απίθανο αποκλεισμό από την Σιένα από το Final-Four της Βαρκελώνης, τίτλο που κατέκτησε ο "αιώνιος" αντίπαλος, με χαμό του πρωταθλήματος στην Ελλάδα έχοντας το πλεονέκτημα της έδρας, με ανακοίνωση σοκ από τους Αγγελόπουλους πως φεύγουν από το μπάσκετ, με αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων παικτών, με αρκετούς φιλάθλους όντας δυσαρεστημένοι και "θολωμένοι" από την απογοήτευση να έχουν γυρίσει την πλάτη σε αυτή την ομάδα. Και ελάτε στο τώρα, στα όσα έχουν καταφέρει. Πέρα τα δύο σερί Ευρωπαϊκά Πρωτάθλημα, πέρα από τις υπερβάσεις που κατόρθωσαν, τις τεράστιες νίκες που σημείωσαν και τους τίτλους που κατέκτησαν, έφεραν τον κόσμο πίσω στο ΣΕΦ, κατακτώντας ξανά την αγάπη, την στήριξη και την εμπιστοσύνη τους. "Δημιούργησαν" ένα νέο ερυθρόλευκο κοινό, με μπασκετική παιδεία, κάτι που φάνηκε και στο τέταρτο ματς των playoffs απέναντι στην Ρεάλ, στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονταν από την κερκίδα την εξέλιξη της αναμέτρησης.
4) Μόνο περηφάνια για αυτή την ομάδα γιατί τα συναισθήματα που μας έκανε να νιώσουμε είναι μοναδικά. Είτε ως φίλαθλος, είτε ως δημοσιογράφος, είτε από το κάθε πόστο-ρόλο που έχει ο κάθε παρατηρητής, αυτή η υπέροχη παρέα σε έκανε να νιώσεις μοναδικά πράγματα. Νιώθεις ευλογημένος που έζησες αυτή την υπέροχη αθλητική ιστορία. Δεν είναι κακό να το παραδεχθείς, ούτε θα "χρωματιστείς". Για αυτές τις στιγμές αγαπήσαμε και αγαπάμε τα σπορ, για αυτό ασχολούμαστε με αυτά, γιατί πέρα από διασκέδαση είναι και οι συγκινήσεις που σου προσφέρουν. Και αυτή η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού, της οποίας έχω την ευκαιρία, την δυνατότητα, την χαρά και την τιμή να ασχολούμαι με το ρεπορτάζ της τα τελευταία χρόνια, όντας δίπλα της από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε εκείνο το καλοκαίρι του 2011, όταν δεν την πίστευε κανείς, δεν σταμάτησε ποτέ να με εκπλήσσει ευχάριστα.
Η αξιομνημόνευτη αυταπάρνηση της, το περίσσιο πάθος της, η αστείρευτη ενέργεια της, η ηρωική μαχητικότητα της, το πείσμα, η επιμονή της, το ομαδικό της πνεύμα, το αγωνιστικό της θράσος, η ενότητα της σε κάθε δύσκολη στιγμή, το γεγονός πως δεν εγκατέλειπε ποτέ την προσπάθεια καταφέρνοντας να επιβιώνει δια πυρός και σιδήρου. Η τεράστια δύναμη ψυχής της πως μπορεί να τα βάλει με οποιονδήποτε στην Ευρώπη και να τον κερδίσει, πράγμα που κατάφερε, φτάνοντας με εντυπωσιακό τρόπο στην κορυφή της Euroleague, πραγματοποιώντας επικές και ασύλληπτες ανατροπές σε Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο απέναντι σε μεγαθήρια τα οποία λύγισαν μπροστά στο μεγαλείο αυτής της ομάδας. Όλα αυτά έκαναν ανθρώπους γύρω μου να κλάψουν από χαρά, να δακρύσουν από συγκίνηση, να νιώσουν περήφανοι, να αισθανθούν ευτυχισμένοι σε χαλεπούς καιρούς και κυρίως η ελπίδα που πήραν πως και εκείνοι μπορούν να κάνουν την δική τους υπέρβαση στην καθημερινότητα τους. Αυτός ο Ολυμπιακός παρέδωσε μαθήματα ζωής.
Να διατηρηθεί ο κορμός της και να ενισχυθεί η ομάδα
Η σεζόν δεν τελείωσε, καθώς ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του τον βασικό στόχο της χρονιάς που είναι η κατάκτηση του Πρωταθλήματος στην Ελλάδα. Αντίπαλος του, όπως όλα δείχνουν, θα είναι ο Παναθηναϊκός, τον οποίο και θα αντιμετωπίσει με μειονέκτημα έδρας. Φέτος δεν έχει κερδίσει ποτέ στο ΟΑΚΑ, αλλά αν θέλει να πάρει τον τίτλο επιβάλλεται και πρέπει να πάρει ένα "διπλό" στην έδρα των πρασίνων, διατηρώντας παράλληλα όρθιο το "κάστρο" του ΣΕΦ. Ευχή; Να έχουν όλοι οι παίκτες την υγειά τους.
Δεν είναι ώρα απολογισμού, καθώς η σεζόν συνεχίζεται, αλλά έχω να πω το εξής: Συμφωνώ απόλυτα πως ο Ολυμπιακός φέτος ταλαιπωρήθηκε από συχνούς τραυματισμούς. Αναγκάστηκε να βγάλει την σεζόν χωρίς τον πολύτιμο Έισι Λο, έβγαλε προβλήματα ο Μπρεντ Πέτγουεϊ, ενώ στο TOP-16 οι Πειραιώτες αναγκάστηκαν να παίξουν αρκετές αναμετρήσεις χωρίς τρεις βασικούς και σημαντικούς παίκτες τους, όντας πρωταγωνιστές στο επιθετικό κομμάτι της ομάδας, όπως τους Βασίλης Σπανούλη, Γιώργος Πρίντεζη και Στράτος Περπέργλου. Ο τελευταίος μάλιστα, ο οποίος φέτος πραγματοποίησε εξαιρετική σεζόν, δεν κατάφερε να είναι έτοιμος ούτε στα playoffs. Όλα αυτά συνετέλεσαν στο να ταραχθεί η χημεία του συνόλου, οι απουσίες κόστισαν και οι ερυθρόλευκοι έφτασαν στο σημείο να κάνουν τέσσερις σερί ήττες στον όμιλο τους με αποτέλεσμα να χάσουν το πλεονέκτημα έδρας στους "8".
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος, γιατί και το 2012 με μειονέκτημα έδρας πήγαν στο Final-Four. Οι Πειραιώτες φέτος ρίσκαραν με αρκετές επιλογές. Τα στοιχήματα στο ρόστερ ήταν αρκετά, όπως είχα αναφέρει τον περασμένο Αύγουστο. Κάποια από αυτά βγήκαν, όπως ο Μπράιαντ Ντάνστον (η καλύτερη φετινή μεταγραφή του Ολυμπιακού), άλλα όμως όχι, με αποκορύφωμα την περίπτωση του Μίρζα Μπέγκιτς, για τον οποίο πέρα ότι δόθηκαν αρκετά λεφτά (κάτι παραπάνω από 700.000 ευρώ), έχει φτάσει στο σημείο να μην υπολογίζεται εδώ και μήνες για το υπόλοιπο της σεζόν. Έγιναν ορισμένα λάθη και πραγματοποιήθηκαν κινήσεις με αρκετή δόση ρίσκου. Από το σίριαλ με την μη ανανέωση συμβολαίου στον Κάιλ Χάινς (έγιναν λάθη και από τις δύο πλευρές), μέχρι την εμπιστοσύνη σε πολλούς ξένους παίκτες που δεν είχαν εμπειρία σε επίπεδο Euroleague. Δεν χρειάζεται το μπάτζετ της ομάδας να φτάσει στα ύψη όπως την περίοδο 2008-2011, ούτε και κανείς φίλαθλος έχει αυτή την απαίτηση, ούτε και υπάρχει λόγος, αλλά είναι ξεκάθαρο πως αν γίνει μία μικρή σχετική αύξηση σε αυτό το κομμάτι δίχως υπερβολές, κάνοντας παράλληλα και περισσότερο εύστοχες επιλογές στους ξένους στον τομέα της ενίσχυσης, οι Πειραιώτες μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν πρωταθλητισμό στην Ευρώπη.
Το καλοκαίρι του 2014 θα είναι ήσυχο για τον Ολυμπιακό από θέμα συμβολαίων, καθώς λήγει μοναχά του Στράτου Περπέρογλου, ο οποίος έχει αποδείξει πως έχει θέση στο ρόστερ της ομάδας για την επόμενη σεζόν. Πραγματοποιεί εξαιρετική σεζόν, είναι Έλληνας διεθνής, έχει προσιτό κασέ και αποτελεί μέλος του κορμού των Πρωταθλητών Ευρώπης. Τα πολλά συμβόλαια λήγουν το καλοκαίρι του 2015, καθώς τότε είναι που θα "ζεματάνε" τα θέματα των Γιώργου Πρίντεζη, Κώστα Σλούκα, Βαγγέλη Μάντζαρη, Δημήτρη Κατσίβελη, ενώ προσθέστε και τις περιπτώσεις των ξένων, με τους Μπράιαντ Ντάνστον, Μπρεντ Πέτγουεί και Ματ Λοτζέσκι, οι οποίοι έχουν συμφωνήσει για 1+1 με την οψιόν ανανέωσης να την έχει φέτος η ομάδα. Με βάσει τον τρόπο που κινούνται χρόνια τώρα στις μεταγραφές οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος, τακτική της διοίκησης είναι να μην ανανεώνει πρόωρα τα συμβόλαια των παικτών. Στα σχεδόν 10 χρόνια που βρίσκονται στην ηγεσία της ομάδας μπάσκετ, στον μόνο παίκτη που επέκτειναν πρόωρα το συμβόλαιο ήταν του Άντριαν Ζίζιτς. Με κανέναν άλλο μπασκετμπολίστα. Καλώς ή κακώς αυτή είναι η φιλοσοφία τους.
Άποψη μου πως θα ήταν σοφή κίνηση η διοίκηση να ανανεώσει πρόωρα τα συμβόλαια συγκεκριμένων παικτών της ομάδας, διότι αν αφεθούν για το καλοκαίρι του 2015 τότε υπάρχει κίνδυνους κάποιοι από αυτούς να μπουν σε διαδικασία... πλειστηριασμού. Κουμάντο όμως σε αυτά τα θέματα κάνει αποκλειστικά η διοίκηση. Διάθεση των Παναγιώτη και Γιώργου Αγγελόπουλου, πάντως, είναι να κρατήσουν τον ελληνικό-βασικό κορμό της ομάδας. Άλλωστε, σε αυτόν ποντάρουν και έχουν επενδύσει με επιτυχία τα τελευταία χρόνια, φέρνοντας στον Πειραιά ό,τι καλύτερο κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά, λειτουργώντας με πλάνο και διορατικότητα. Οι ερυθρόλευκοι διαθέτουν στο ρόστερ τους την ραχοκοκαλιά τόσο της υπάρχουσας εθνικής μας ομάδας, όσο και εκείνης του μέλλοντος (Παπαπέτρου, Αγραβάνης, Καββαδάς, Χριστοδούλου).
Το γεγονός πως οι Πρόεδροι έχουν την επιθυμία να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού τον ελληνικό βασικό κορμό των Πειραιωτών, στον οποίο πίστεψαν, πόνταραν και επένδυσαν με τεράστια επιτυχία, είναι αρκετό ώστε τόσο οι οπαδοί των ερυθρολεύκων, όσο και οι παίκτες, να αισθάνονται ασφάλεια και σιγουριά για το μέλλον τους στο μεγάλο λιμάνι. Η διατήρηση ενός βασικού κορμού, άλλωστε, αποτελεί το βασικό συστατικό κυριαρχίας στην Ελλάδα και παραμονής στην ελίτ της Ευρώπης. Και αυτός είναι ο στόχος των Παναγιώτη και Γιώργου Αγγελόπουλου.
Αυτές οι στιγμές θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στις πιο περήφανες ερυθρόλευκες μνήμες