www.redplanet.gr
Εδώ και πολλά χρόνια, εμείς οι Ολυμπιακοί, μάθαμε να ζούμε, να απολαμβάνουμε και να εκτιμούμε το "δέκα το καλό". Καραπιάλης, Ζιοβάνι, Ριβάλντο. Η συγκεκριμένη φανέλα, πλέον, έχει μείνει ορφανή.
Το ποδόσφαιρο είναι πολλά μαζί και τίποτα συγκεκριμένο. Καλοί τερματοφύλακες, «βράχοι» αμυντικοί, μαεστρικά χαφ, «αεράτοι» εξτρέμ και επιθετικοί «killers». Ακόμα και κάποιος που δεν γνωρίζει από ποδόσφαιρο, το μάτι του θα πέσει κατευθείαν στο γκολ, το οποίο τις περισσότερες φορές το επιτυγχάνουν οι επιθετικοί. Όλα αυτά είναι το «κυρίως πιάτο» μίας ομάδας. Υπάρχει όμως και η… γαρνιτούρα, κάτι το οποίο το εκτιμούν μόνο οι πραγματικοί λάτρεις του ποδοσφαίρου. Δεν είναι άλλο από το περίφημο «δεκάρι». Το δεκάρι που τόσα χρόνια πραγματικά «λείπει» από την ομάδα μας.
Εδώ και πολλά χρόνια, εμείς οι Ολυμπιακοί, μάθαμε να ζούμε, να απολαμβάνουμε και να εκτιμούμε το «δέκα το καλό», όπως και κάποιες φορές, βλέποντας παίκτες που ενώ έφεραν την φανέλα με το «10» πιστεύαμε ότι θα τους ταίριαζε περισσότερο μια φανέλα με το… 87 (ε, ψέματα λέω;;;)!
Την Ιστορική φανέλα με το 10 του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια έχουν τιμήσει τεράστιοι παίκτες, όπως ο Καραπιάλης, ο Ζιοβάννι, ο Ριβάλντο.
Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί εάν μετά τον Βραζιλιάνο έχει βρεθεί άλλο δεκάρι στην ομάδα μας; Κι αν δεν έχει, μπορεί να ξαναβρεθεί ένας συνεχιστής τους;
Το δεκάρι του Ολυμπιακού ήταν πάντοτε επιφορτισμένο με τρία έργα:
Πρώτα από όλα να «ανοίγει» τους διαδρόμους ανάμεσα σε χαφ και επίθεση ώστε να «φτιάχνεται» το γκολ που θα πετύχει η ομάδα. Να δώσουμε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που μας έρχονται στο μυαλό; 4 Μαρτίου 2001, ο Ζιοβάννι αφού «χορεύει» τον Μπασινά και τον Νασιόπουλο ανοίγει μία καταπληκτική 40αρα (και βάλε) μπαλιά στον Τζόρτζεβιτς που πλασάρει σε κενή εστία, αφού πρώτα έχει ντριπλάρει και τον Αντώνη Νικοπολίδη.
Δεύτερο «έργο» του δεκαριού είναι να πετυχαίνει και το γκολ. Όχι ένα απλό γκολ, αλλά ένα γκολ που είναι ικανό να ξεσηκώσει ένα ολόκληρο γήπεδο. Συνήθως στο γκολ ακούγεται η ανάλογη κραυγή από την κερκίδα. Εδώ όμως γίνεται λόγος για ένα τέρμα που δεν θα ακουστεί το επιφώνημα «γκοοοολ» αλλά το «ωωωωωω» του θαυμασμού. Παραδείγματα έχουμε πολλά. Ποιος δεν θυμάται εκείνη τη λόμπα του Καραπιάλη στο 2-4 επι του Παναθηναϊκού. Εκείνο λέμε, που επιτεύχθηκε σε ρυθμούς «τραμ – τραμ» όπως έλεγε και ο Μανώλης Μαυρομμάτης στην περιγραφή του αγώνα και που η μπάλα κατέβαινε για 3 λεπτά! Θυμόμαστε όλοι την μαεστρική λόμπα του Μάγου Ζιοβάννι με τον Π.Α.Ο.Κ. σε εκείνο το 4-1 του 1999; Βεβαίως. Επίσης, μπορεί να αποχώρησε με στενάχωρο τρόπο από τον Ολυμπιακό, αλλά δεν ξεχάσαμε το φάουλ του Ριβάλντο με τον Παναθηναϊκό το 2004, σωστα;
Το τρίτο και τελευταίο έργο που πάντοτε έπρεπε να φέρει εις πέρας το δεκάρι του Ολυμπιακού ήταν να προσφέρει και το ανάλογο θέαμα. Μπορεί να μην ήταν γκολ, αλλά να ήταν μια μαεστρική ντρίπλα, από αυτή που λέμε «της μιλάει της μπάλας» ή ακόμα καλύτερα μία ενέργεια που φέρει την δική του υπογραφή και μετουσιώνεται σε γκολ από εκείνα που λέμε «το πήρε απάνω του και το έβαλε».
Παραδείγματα, το γκολ του Καραπιάλη με την Α.Ε.Κ. στον τελικό του Σούπερ Καπ, που αφού κάνει σμπαράλια την άμυνα της Ένωσης με ζογκλερικές ντρίπλες ερχόμενος διαγώνια προς αριστερά, πλασάρει τον Ατματζίδη στην δεξιά γωνία και κάνει το 3-1. Επίσης, ο Ζιοβάννι σε εκείνο τον απίστευτο ημιτελικό του 2001 εναντίον του Ηρακλή που όχι μόνο βάζει γκολ από 40 μέτρα, αλλά όταν το σκόρ ήταν στο 4-4 και οι Θεσσαλονικείς απειλούσαν να πάρουν το παιχνίδι, πήρε την μπάλα και αφού ντρίπλαρε δυο – τρείς από την σέντρα, πλάσαρε τον Ράινκε για να στείλει τον Ολυμπιακό στον Τελικό. Τέλος, το «κερασάκι στην τούρτα», ήτοι 3-0 επί της Α.Ε.Κ. το 2006 με τον Ριβάλντο να σκάβει εξαιρετικά την μπάλα πάνω από τον Σορεντίνο!
Με αυτή την μικρή αναδρομή καταδεικνύεται με τον πιο απλό τρόπο τι σημαίνει «δεκάρι» του Ολυμπιακού.
Η απόλαυση του Καραπιάλη
Τα μαγικά του Ζιοβάννι
Οι «τρέλλες» του Ριβάλντο
Όλα αυτά που αναφέρθηκαν τα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια; Η αλήθεια είναι πως όχι, μετά τον Ριβάλντο. Κοινώς το 10 του Ολυμπιακού είναι «ορφανό» από το 2007. Μπορεί να πέρασαν παίκτες που το φόρεσαν, όπως ο Νούνιες και ο Ντιόγκο αλλά είναι δυνατόν να συγκριθούν με αυτές τις τεράστιες μορφές που θυμηθήκαμε πιο πριν; Από τον Νούνιεζ τουλάχιστον, έχουμε να θυμόμαστε ένα γκολ εναντίον του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο που μας έφερε στο μυαλό την μαγεία του παρελθόντος, αλλά το κακό είναι ότι δεν θυμόμαστε τίποτα άλλο από εκείνον. Για τον Ντιόγκο δεν χρειάζεται να συζητήσουμε καν. Μας έμειναν οι «ιεροσυλίες» του στυλ «θυμίζει Ζιοβάννι», που λέγονταν σε πηγαδάκια όταν είχε πρωτοέρθει. Ο τελευταίος παίκτης που φόρεσε την φανέλα με το 10 ήταν ο Ραφίκ Τζεμπούρ. Το φόρεσε μεν, αλλά δεν ήταν δεκάρι! Ήταν ένα αεράτος επιθετικός, που φόρτωνε με πολλά γκολ τις αντίπαλες εστίες, όμως δεν έκανε τίποτα άλλο από το τρίπτυχο που αναφέραμε πιο πάνω!
Θα μου πείτε «μα ο Τσόρι εφέτος δεν ήταν ενα εκπληκτικό δεκάρι» και θα σας προλάβω, προσυπογράφοντας την επισήμανση σας. Ναι, είναι εκπληκτικός, έκανε πολύ καλή και φιλότιμη δουλειά, πέτυχε και πανέμορφα γκολ, αλλά εδώ πρόκειται για τους… «άτυπους» τύπους! Γιατί ο Τσόρι έφερε στην φανέλα του το νούμερο 35.
Σάμπως και ο Ιμπαγάσα τι ήταν; Δεκάρι ήταν και μάλιστα εξαιρετικό. Ο τελευταίος των μεγάλων όπως πολλοί λέμε, κι όμως σπάνια τον είδαμε να αγωνίζεται καθαρά σε εκείνη την θέση. Πάντα θα έπαιζε λίγο πιο πίσω, ενώ μπορεί να μην σκοράριζε αλλά έφτιαχνε με τις μπαλιές του «τσουβάλι» τα γκολ!
Δεκάρια του στυλ Καραπιάλη, Ζιοβάννι και Ριβάλντο, που να συνδυάζουν το θέαμα με την ουσία στην πραγματικότητα είναι πολύ λίγα στις μέρες μας. Ίσως γιατί το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πολύ από τότε. Κι αν εντοπίσουμε κάποια ψάχνοντας τον ποδοσφαιρικό χάρτη ή θα είναι πολύ καταξιωμένα (τα μπαμ που λέγαμε χθες) και θα έχουν ένα τεράστιο κασέ που θα πρέπει να καλυφθεί, ή δεν θα έχουν… ανακαλυφθεί ακόμα! Επίσης αυτά τα δεκάρια, κακά τα ψέματα θα τα βρει κανείς μόνο στην Βραζιλία ή στην Αργεντινή γιατί εκεί συνδυάζεται περισσότερο το ποδόσφαιρο με το θέαμα του «παραλόγου». Αυτό μπορεί να το λέμε γιατί σήμερα τα δεκάρια στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο «πειθαρχημένα», ενώ στο ποδόσφαιρο εκείνης της εποχής, το δεκάρι δεν… υπήρχε σαν θέση στο γήπεδο. Θυμηθείτε ότι όταν ο προπονητής της Μπαρτσελόνα Λουις Φαν Γκααλ είχε αποστομώσει τους δημοσιογράφους σε ερώτηση «γιατί δεν βάζει τον Ζιοβάννι», λέγοντας τους «πείτε μου σε ποια θέση παίζει και εγώ θα τον βάλω»! Και στην τελική ποιος προπονητής θα έλεγε στον Ζιοβάννι ή στον Ριβάλντο που να παίξει;
Και το «ορφανό» 10 της φανέλας του Ολυμπιακού είναι μια ακόμα απόδειξη του πόσο έχει αλλάξει το ποδόσφαιρο στις μέρες μας.
Γράφει ο Θάνος Πέππας