Ο λοχαγός δίνει τις τελευταίες, απαραίτητες οδηγίες στους αλεξιπτωτιστές, που πρόκειται να κάνουν την πρώτη τους πτώση.

- Μόλις πηδήξετε από το αεροπλάνο, θα μετρήσετε μέχρι το δέκα, θα τραβήξετε το κορδόνι και θα ανοίξει το αλεξίπτωτο.
- Και αν δεν ανοίξει; Ρωτάει ο Κωστίκας.
- Αν δεν ανοίξει, τότε θα τραβήξετε το κορδόνι πιο δυνατά!
- Κι αν πάλι δεν ανοίξει; Ρωτάει ο Κωστίκας.
- Τότε θα τραβήξετε το εφεδρικό κορδόνι.
- Κι αν πάλι δεν ανοίξει το αλεξίπτωτο; Ξαναρωτάει ο Κωστίκας.
- Άκου Κωστίκα, δεν μπορώ να απαντάω συνεχώς σε ηλίθιες ερωτήσεις. Το αλεξίπτωτο θα ανοίξει όπως και να έχει το πράγμα! Εκεί λοιπόν που θα πέσετε, θα σας περιμένει ένα τζιπ για να σας παραλάβει και να σα γυρίσει στην μονάδα.
Ο Κωστίκας δεν πείστηκε απόλυτα από τα λόγια του λοχαγού αλλά δεν ρώτησε τίποτα άλλο.
Ήρθε η ώρα της πτώσης, πέφτουν όλοι, πέφτει και ο Κωστίκας. Τραβάει το κορδόνι ...;..τίποτα, ξανατραβάει δυνατά ...;.τίποτα. Το έλεγα εγώ μονολογεί. Τραβάει το εφεδρικό ...;τίποτα. Στο μεταξύ πέφτει κάτω σαν βολίδα και συνεχίζει να μονολογεί :
- Λες και τόξερα ότι ο λοχαγός μας έλεγε μαλακίες, να δεις που ούτε το τζιπ θα είναι κάτω για να μας περιμένει!