Το τρελό νερό
Είπε κάποτε ο Μέγας Αντώνιος :«Θάρθει κάποτε καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν. Και τότε, άμα βλέπουν κάποιον στα λογικά του, θα πέφτουν επάνω του φωνάζοντας: «Αυτός είναι τρελός»! Θα τον βγάζουν τρελό, επειδή δεν θα τους μοιάζει!!!
Μπορείτε να φαντασθείτε, σε τί δύσκολη θέση θα βρεθούν τότε οι καλοί και λογικοί άνθρωποι;
Ας ιδούμε, πως την περιγράφει ένα παραμύθι, που μας παραδίδει ο Φώτιος Κόντογλου:
* * *
Μια φορά ήταν ένας Σουλτάνος. Γνωστικός και καλός. Αγαπούσε σαν πατέρας τον κόσμο, που είχε στην εξουσία του. Είχε και ένα βεζίρη. Σοφό άνθρωπο. Και δεν έκανε τίποτα, δίχως να πάρει τη γνώμη του.
Μια ημέρα, λέει ο βεζίρης στον σουλτάνο:
-Πολυχρονεμένε σουλτάνε, σε δυο-τρεις μήνες ο Αλλάχ θα βρέξει ένα τρελό νερό. Και πρέπει να το γνωρίζεις. Για να κάνεις το χρέος σου από τώρα».
-Και τί είναι αυτό το τρελό νερό, βεζίρ-εφέντη; τον ρώτησε ο σουλτάνος.
-Αυτό το νερό, αποκρίθηκε ο βεζίρης, λέγεται τρελό νερό, επειδή, όποιος το πιει, ή άνθρωπος ή ζώο θα τρελαίνεται. Και θα κάνει πράγματα παλαβά αντίθετα από ό,τι δείχνει στον άνθρωπο η φρονιμάδα που του έδωσε ο Θεός. Έτσι θα πέσει στον κόσμο μεγάλη ταραχή και δυστυχία. Κι εμείς οι άρχοντες του, δεν θα μπορέσουμε πια να τον κυβερνήσουμε.
-Το λοιπόν, τί θα κάνουμε, βεζίρ-εφέντη;
-Είναι ανάγκη, πολυχρονεμένε μου σουλτάνε, να μαζέψουμε από τώρα από τούτο το καλό νερό. Να το φυλάξουμε. Για να πίνουμε εμείς οι άρχοντες. Να μη τρελαθούμε κι εμείς. Και έτσι να τους κυβερνάμε καλά και με δικαιοσύνη. Γιατί θα δώσουμε λόγο για την ζωή τους.
Ο σουλτάνος σαν φρόνιμος το παραδέχτηκε. Και πρόσταξε να μαζέψουν καλό νερό στις στέρνες του παλατιού.
Στον διορισμένο καιρό, που είπε ο βεζίρης, έβρεξε αληθινά ένα νερό τρελό. Και πίνοντας το τρελαθήκαν άνθρωποι και ζωντανά. Και βγήκανε από τα λογικά τους. Και τα βλέπατε όλα ανάποδα. Το καλό το λέγανε κακό. Το γνωστικό το λέγανε τρελό. Το τρελό το λέγανε σωστό. Το δίκαιο άδικο. Το άδικο δίκιο.
Ο σουλτάνος όμως και ο βεζίρης πίνανε από το καλό νερό, και έτσι είχανε σωστά μυαλά. Και κυβερνούσανε δίκαια και γνωστικά τον τρελό κόσμο.
Μα ο κόσμος, ενώ πρώτα αγαπούσε τον σουλτάνο και τον βεζίρη, τώρα, νοιώθοντας το δίκιο για άδικο, τους έβριζε, πως γίνανε άδικοι και κακούργοι. Μια μέρα, δύο μέρες, τρεις μέρες, περνούσε ο καιρός, κι ο κόσμος ολοένα αγρίευε. Και έβριζε το σουλτάνο.
Τότε βλέποντας ο σουλτάνος πως θα τον σκοτώνανε, φώναξε μια μέρα τον βεζίρη και του λέει:
-Βεζίρ-εφέντη, βλέπω πως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μ’ αυτούς τους παλαβούς. Και στο τέλος θα μας σκοτώσουνε. Το λοιπόν, ή πρέπει να περιμένουμε ένα τέτοιο τέλος, κυβερνώντας τους δίκαια και καλά, ή να πιούμε και εμείς από το τρελό νερό, να γίνουμε τρελοί σαν και αυτούς. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε μαζί τους.
Έτσι και έγινε. Ο σουλτάνος και ο βεζίρης ήπιανε από το τρελό νερό και τρελαθήκαν. Και κάνανε κακουργήματα και παράλογα πράγματα. Και ο τρελός λαός τους αγαπούσε. Τους δόξαζε. Τους πολυχρόνιζε και τους έλεγε πατεράδες και φύλακες της δικαιοσύνης και της αλήθειας.
Να λοιπόν, μια λύση, να βγει κανείς από τη δύσκολη θέση. Πίνει κι αυτός το τρελό νερό. Και πάει με τα «νερά» του κόσμου! Και συμφωνεί μαζί του. Ό,τι κι αν λέει!
Τότε ο άνθρωπος τα βλέπει όλα ανάποδα· π.χ. υποδουλώνεται στα πάθη και λέει: «ελευθερώθηκα»!
Θεοποιεί την ακολασία και λέει: «έριξα τα ταμπού»!
Σκοτώνει το παιδί του εκ προμελέτης, κάνοντας έκτρωση, και λέει πως αγωνίζεται για τα δικαιώματα του ανθρώπου (το δικαίωμα της γυναίκας να κάνει ό,τι θέλει στο κορμί της!).
Σπρώχνει τα παιδιά στην αλητεία με το σύνθημα· «μην αναβάλλεις για αύριο την διασκέδαση που μπορείς να κάνεις σήμερα»· και λέει πως έτσι τους δείχνει στοργή.
Ζούμε σε εποχή που βρέχει τρελό νερό. Τί θα κάνουμε; Θα πάμε και εμείς, όπως όλοι; Σαν τον σουλτάνο και τον βεζίρη; Για να μας λέει ο τρελός κόσμος «καλούς»; Ή θα μείνουμε σ’ εκείνο, που μας δείχνει το θέλημα του Θεού; Και για πόσο; Για λίγο; Όσο αντέξουμε; Ή για πάντα;
Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται.
(Μητροπ. Νικοπόλεως, Μελετίου. «Αγαλλίαμα καρδίας»)
http://vatopaidi.wordpress.com