www.newstime.gr
Έχουν περάσει 13 χρόνια από την τελευταία φορά που ο Ολυμπιακός βγήκε νικητής από έναν ευρωπαϊκό ημιτελικό. Ήταν 22 Απριλίου του 1997 όταν επικρατούσε με 74-65 της Ολύμπια Λουμπλιάνα στη Ρώμη και έπαιρνε το εισιτήριο για τον τελικό με την Μπαρτσελόνα. Τότε τη διέσυρε με 73-78 και επέστρεψε θριαμβευτής στην Ελλάδα.
Τι συνέβαινε λοιπόν στην ζωή μας το 1997;
Στην Ελλάδα…
-Πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης.
-Πρόεδρος της Ελλάδας ήταν ο Κωστής Στεφανόπουλος στην πρώτη του θητεία στον προεδρικό θώκο.
-Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ακόμα εν ζωή.
-Ο Κώστας Καραμανλής είχε εκλεγεί -ακριβώς ένα μήνα πριν- στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς ήταν πρόεδρος της Πολιτικής Άνοιξης.
-Η πανεθνική φρενίτιδα των Ολυμπιακών Αγώνων δεν είχε ακόμα χτυπήσει τη χώρα, καθώς ο πρόσφατα εκλιπών Πρόεδρος της ΔΟΕ, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανγκ καθώς και οι λοιποί «αθάνατοι» δεν είχαν δώσει το χρίσμα στην Ελλάδα. Συνέβη το Σεπτέμβριο του ίσιου έτους μέσα σε… πανεθνικούς πανηγυρισμούς.
-Ήμασταν ευτυχείς που χρησιμοποιούσαμε την «μικρή» πλην τίμια δραχμή μας, ενώ οι πολλοί ψαγμένοι είχαν δοσοληψίες με το ECU. Για ευρώ ούτε λόγος…
-Η φράση «οικονομική ύφεση» παρέπεμπε στο μεγάλο κραχ του 1912, οι μαγικές ορολογίες «λιτότητα» και «εκσυγχρονισμός» είχαν μόλις κάνει δειλά την εμφάνισή τους.
-Το ΔΝΤ ήταν ένας παντελώς άγνωστος –για την ελληνική πραγματικότητα- διεθνής οργανισμός που αφορούσε διάφορες «τριτοκοσμικές» χώρες, αλλά σε καμία περίπτωση την Ελλαδάρα μας
-Το Internet βρισκόταν σε εμβρυακό στάδιο, ιδίως στη χώρα μας. Όποιος είχε ταχύτητα μεγαλύτερη των 27kbps πανηγύριζε σαν… πρωταθλητής Ευρώπης.
-Αγοράζαμε ακόμα cd και βιντεοκασέτες από τα βίντεο κλαμπ.
-Οι φίλοι μας που είχαν διαθέσει (ή μάλλον οι γονείς τους) 100.000 δραχμές για να αγοράσουν το Playstation 1 της Sony έγιναν μέσα σε μια μέρα τα δημοφιλή πρόσωπα στην παρέα μας.
-Οι μαθητές της 3ης Λυκείου και οι… ευτυχείς γονείς τους ζούσαν στην εποχή των δεσμών, όπου κάθε μαθητής εξεταζόταν σε τέσσερα μόνο μαθήματα.
-Δεν αργούσαμε στα ραντεβού μας, καθώς ελάχιστοι είχαν κινητά για να τους ειδοποιήσουμε για την αργοπορία μας. Παράλληλα, στους δρόμους υπήρχαν ακόμα θάλαμοι για τηλεκάρτες, ενώ στα περίπτερα έπαιρνες τηλέφωνο με κέρματα. Σήμερα 13 χρόνια μετά, είναι αδύνατον να θυμηθούμε πώς καταφέρναμε να επιβιώσουμε χωρίς ένα (τουλάχιστον) κινητό ο καθένας…
-Ο πολύπαθος Alpha λεγόταν ακόμα ΣΚΑΙ, ενώ η ΝΟVA, που φέτος κλείνει 10 χρόνια ζωής, είχε μόλις μπει στην καθημερινότητά μας.
-Οι επιλογές μας σε αθλητικές εφημερίδες και αθλητικά ραδιόφωνα ήταν σαφώς πιο περιορισμένες.
-Όποιος ήθελε να δει αγώνες ΝΒΑ έπρεπε ή να έχει δορυφόρο ή να δει ΣΚΑΙ (μεγαλεία της εποχής…) ή να παραγγείλει βιντεοκασέτες από την Pontel.
Στο μπάσκετ… -Ο Τζος Τσίλντρες ήταν ένας ακόμα 14χρονος Καλιφορνέζος με κοντά μαλλιά που ζούσε το όνειρο του… be like Mike, ενώ αμφιβάλουμε αν μπορούσε και να εντοπίσει την Ελλάδα στον παγκόσμιο χάρτη.
-Ο Γιάννης Μπουρούσης ήταν μαθητής Γυμνασίου των Τρικάλων, ο Γιοτάμ Χαλπερίν του Τελ Αβίβ, ο Παναγιώτης Βαιλόπουλος του Πύργου, ενώ ο Λίνας Κλέιζα και ο Σοφολής Σχορτσανίτης είχαν… άγχος λόγω της μετάβασης από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Για τον 10χρονο Μίλος Τεόντοσιτς ούτε λόγος.
-Ο 20χρονος Θοδωρής Παπαλουκάς ίδρωνε τη φανέλα του Εθνικού Ελληνορώσων αγνοώντας ότι λίγα χρόνια αργότερα θα γινόταν κάτοικος της Μόσχας. Αντιθέτως, ετοιμαζόταν για τη μεγάλη μετεγγραφή στη Δάφνη.
-Ο Ολυμπιακός προερχόταν από το νικηφόρο τελικό κυπέλλου απέναντι στον με τον Γιώργο Σιγάλα να φωνάζει «το πρώτο». Θα ακολουθούσαν άλλα δύο.
-Ο Παναθηναϊκός αγνοούσε τον τίτλο από το 1984, με τη σεζόν να τελειώνει με υπηρεσιακό προπονητή τον Μιχάλη Κυρίτση, που είχε διαδεχθεί τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς.
-Ο Γιάννης Ιωαννίδης ήταν προπονητής της ΑΕΚ, λατρευόταν σαν θεός από τους φιλάθλους της ομάδας και γιουχαϊζόταν όσο κανείς κάθε φορά που πατούσε το πόδι του στο Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης από τους φιλάθλους του Άρη.
-Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν ήδη τρις πρωταθλητής Ευρώπης με Παρτίζαν, Μπανταλόνα και Ρεάλ, με την οποία ολοκλήρωνε τη συνεργασία του τη συγκεκριμένη σεζόν (1997), πανηγυρίζοντας το κύπελλο Σαπόρτα.
-Ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος σπούδαζαν και έπαιζαν μπάσκετ στον κήπο του σπιτιού τους στο Ψυχικό, καθώς ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν, την εποχή εκείνη, ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του μπασκετικού Ολυμπιακού.
-Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης ήταν στα 23 του ένας από τους πλέον ελπιδοφόρους παίκτες του ελληνικού μπάσκετ, έχοντας όμως μόνο ένα κύπελλο Ελλάδας (από τον τελικό του 1993) στην τροπαιοθήκη του. Θα ακολουθούσαν άλλα 24 κύπελλα που θα… περνούσαν από τα χέρια του Φράγκι.
-Ο Μίλαν Τόμιτς μαζί με τον Φράνκο Νάκιτς και τον Ντράγκαν Τάρλατς συνέθεταν το «γιουγκοσλαβικό» τρίο του Ολυμπιακού, με τον Μίλαν να μην περιμένει λογικά στα 24 του, ότι 13 χρόνια αργότερα θα ήταν πιο φανατικός γαύρος κι από τους Πειραιώτες.
-Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος ήταν ακόμη «ο ήρεμος αδερφός του Παύλου». Θα περνούσαν περίπου δύο χρόνια μέχρι να… ξεδιπλώσει το ταμπεραμέντο του!
-Ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήταν προπονητής της Εθνικής Ελλάδας και ετοιμαζόταν για την πρώτη μεγάλη διοργάνωσης της καριέρας του, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997 στην Ισπανία.
-Πρωταθλητές του ΝΒΑ ήταν οι Σικάγο Μπουλς με τον Μάικλ Τζόρνταν να βρίσκεται κατά μεσής του δεύτερου threepeat.
-Ο Κόμπι Μπράιαντ ολοκλήρωνε την πρώτη του σεζόν στο ΝΒΑ με τη φανέλα των Λέικερς «κερδίζοντας» 15,5 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα με 7,6 πόντους. Την εποχή εκείνη, πρώτο βιολί για τους «Λιμνάνθρωπους» ήταν ο Σακίλ, με το δαχτυλίδι του πρωταθλήτή όμως να αποτελεί άγνωστη λέξη για το Λ.Α. από το 1988 και μετά.
-Ο Λεμπρόν Τζέιμς ήταν 13 ετών και ζούσε στο Άκρον του Οχάιο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και τα εκατομμύρια που τα συνοδεύουν.
-Ο Ντιρκ Νοβίτσκι έπαιζε ακόμα στην Βούρζμπουρκ στη γερμανική Β’ Εθνική παρακαλουθώντας στην τηλεόραση, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει τα final 4 με τις μονομαχίες του -Σιγάλα και του Αλβέρτη.
// Στον κόσμο…
-Ουδείς ασχολείτο επιχειρηματικά με την Κίνα, ενώ θα περνούσαν σχεδόν 12 χρόνια μέχρι να «ξυπνήσει» ο γίγαντας και να διεκδικήσει το μερίδιο που του αναλογεί στην παγκόσμια οικονομία.
-Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Μπιλ Κλίντον.
-Ο Σαντάμ Χουσείν ήταν πρόεδρος του Ιράκ, πέντε χρόνια μετά τον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου.
-Ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν 35 ετών και προετοίμαζε την υποψηφιότητα του για τη Γερουσία στην πολιτεία του Ιλινόις.
-Ο Νικολά Σαρκοζί ήταν δήμαρχος του Νεϊγί, ενώ η Κάρλα Μπρούνι ήταν μεταξύ άλλων, μοντέλο, τραγουδίστρια, «φίλη» του Μικ Τζάγκερ και άλλα τέτοια χαριτώμενα.
-Ο Ζακ Σιράκ είχε εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας, διαδεχόμενος τον Φρανσουά Μιτεράν.
-Πρωταθλητήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο ήταν η Ρεάλ, 31 χρόνια μετά το τελευταίο της κύπελλο Πρωταθλητριών.
-Το Όσκαρ καλύτερης ταινία είχε κερδίσει ο Φόρεστ Γκαμπ, με τον Τομ Χακς να παίρνει στο σπίτι του το αγαλματάκι για το Α’ ανδρικό, την Τζέσικα Λανγκ το Α’ γυναικείο και τον Ρόμπερτ Ζεμέκις να ανακηρύσσεται σκηνοθέτης της χρονιάς.
-Ο δείκτης NASDAQ στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ξεπερνούσε για πρώτη φορά τις 10000 μονάδες
-Κυκλοφορούσαν ακόμη τύποι με walkman, ενώ οι πιο hi tech είχαν το αγοράσει disc man. Επειδή κάθε εποχή έχει και τις… πατάτες της, ελάχιστοι είχαν υποκύψει στη «γοητεία» του mini disc, σε μία από τις πιο αποτυχημένες «μουσικές επαναστάσεις» όλων των εποχών.
-Η Apple ήταν μια εταιρεία που αγωνιζόταν να ανταγωνιστεί με πενιχρά μέσα την βασίλισσα Microsoft. Ο i-Mac, το i-phone , το i-pod και όλες οι άλλες θαυμαστές «εφευρέσεις» του Στιβ Τζομπς δεν είχαν κάνει ακόμη την εμφάνισή τους.
-Ιδρύεται το Ebay, ενώ βγαίνουν στην κυκλοφορία τα πρώτα dvd.
-Ο Χαβιέ Σολάνα ήταν ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ.
-Ο πληθυσμός του πλανήτη υπολογιζόταν στα 5,840,342,240 εκατομμύρια, ενώ σήμερα αγγίζει τα 6,697,254,041.
Καλά τα πάμε…