Καλοκαίρι και τουρισμός είναι έννοιες αλληλένδετες. Αντίθετα, τουρισμός και εκπαίδευση φαίνεται ότι είναι έννοιες ασυμβίβαστες. Είναι αλήθεια ότι στις τουριστικές περιοχές της χώρας έχει διαμορφωθεί μια απογοητευτική εικόνα της εκπαιδευτικής πραγματικότητας σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο.
Στις τουριστικές περιοχές ο ένας στους δύο νέους 15-29 ετών δεν φοίτησε ποτέ του στο Λύκειο ή στην Τεχνικοεπαγγελματική Εκπαίδευση.Οι νέοι και οι νέες της ίδιας ηλικίας που έχουν σταματήσει τη μόρφωσή τους στο Γυμνάσιο φτάνουν στο 53,5% στον Νομό Ζακύνθου, στο 50,5% στον Νομό Λασιθίου, στο 46,5% στον Νομό Κυκλάδων και στο 46% στον Νομό Κερκύρας.
Μοιάζει με κοινωνικοεκπαιδευτικό παράδοξο, αφού θα ανέμενε κανείς ότι η τουριστική «ανάπτυξη», που συμβαδίζει με την οικονομική, θα ευνοούσε τη διεκδίκηση καλύτερης εκπαίδευσης. Ενώ ο τουρισμός προσέφερε σημαντικές ευκαιρίες για απασχόληση φρενάροντας εδώ και δεκαετίες το ρεύμα της εξωτερικής και εσωτερικής μετανάστευσης και βελτιώνοντας τα εισοδήματα των κατοίκων, λειτούργησε ανταγωνιστικά με την εκπαίδευση των νέων στις περιοχές αυτές. Οι εκπαιδευτικοί δείκτες χτυπάνε «κόκκινο».
Εδώ περισσεύουν οι αναλφάβητοι και τα μικρά ποσοστά αποφοίτων της μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης, ενώ μόνιμα καταγράφονται και τα μικρότερα ποσοστά επιτυχόντων στις Πανελλήνιες Εξετάσεις.
Είναι φανερό ότι η μονο καλλιέργεια του τουρισμού συνδέθηκε με τη μαζική εγκατάλειψη των αγροτικών και άλλων οικονομικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων.
Διαπιστώνεται και ερευνητικά ότι η «γκρίζα εικόνα» της εκπαιδευτικής πραγματικότητας δεν αφορά όλα τα παιδιά και όλες τις περιοχές των ανεπτυγμένων τουριστικά νομών. Γιατί τα εκπαιδευτικά, όπως και τα πολιτισμικά αγαθά, κατανέμονται άνισα όχι μόνο ανάμεσα στην πρωτεύουσα και την υπόλοιπη χώρα αλλά και ανάμεσα στις αστικές και αγροτικές περιοχές του ίδιου νομού. Με άλλα λόγια, και στο εσωτερικό κάθε περιφέρειας κυριαρχεί η αντίθεση πόλης-υπαίθρου.
Γενικότερα αποκαλύπτεται από ανάλογες έρευνες ότι οι υποψήφιοι από αστικά κέντρα και ευνοημένο οικογενειακό περιβάλλον (οικονομικά, κοινωνικά, μορφωτικά) παρουσιάζουν πάντα, ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής, υψηλότερα ποσοστά επιτυχίας συγκριτικά με τις φτωχές αγροτικές περιοχές ή περιοχές όπου κατοικούνται στην πλειονότητά τους από ασθενέστερα κοινωνικά ή οικονομικά στρώματα. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι οι κοινωνικές ανισότητες διαπλέκονται με τις γεωγραφικές και μετατρέπονται σε εκπαιδευτικές.
πηγή: www.kykladesnews.gr