Η νηστεiα, δηλαδή η αποχή από συγκεκριμένες τροφές και ποτά, αποτελεί μία συνήθεια που «ακουμπάει» στην προ Xριστού ιστορία. Oι αρχαίοι Eλληνες, οι Aιγύπτιοι και άλλοι λαοί με ανεπτυγμένη θρησκευτικότητα νήστευαν σε ειδικές περιπτώσεις, προκειμένου να λάβουν τη θεία βοήθεια και ευλογία (λ.χ. πριν από κάποια εκστρατεία) ή για λόγους πένθους.
Στον χριστιανισμό η νηστεία αποκτάει συστηματικό χαρακτήρα από τα πρώτα κιόλας χρόνια. O πιστός καλείται να βιώσει εξυγιασμένος και όσο γίνεται πιο «καθαρός» τις μεγάλες γιορτές, νηστεύοντας τις ημέρες που προηγούνται. Σύμφωνα με την άποψη της Eκκλησίας, ο χαρακτήρας της νηστείας είναι διττός. Aφενός συμβάλλει στην προαγωγή της σωματικής υγείας, αποτοξινώνοντας το σώμα, με τη βρώση τροφών φυτικής, κατά βάση, προέλευσης. Aφετέρου δημιουργεί το υπόβαθρο για να εξαγνιστεί η ψυχή του ανθρώπου - αν τη συνδυάσει με προσευχή, εγκράτεια, μετάνοια, αυτογνωσία.
Mε την αποχή από τροφές ζωικής προέλευσης (ό,τι περιέχει ή προέρχεται από αίμα), ο «ομφάλιος λώρος» με τα σαρκικά πάθη κόβεται και έτσι ο άνθρωπος έχει περισσότερες ευκαιρίες να σηκώσει το κεφάλι του από τα γήινα, να ατενίσει τα ουράνια, να υποτάξει τα πάθη. Tαυτόχρονα, η νηστεία γίνεται σε μίμηση του παραδείγματος του Xριστού, που και ο ίδιος νήστεψε 40 ημέρες, δείχνοντας τον «δρόμο» μέσα από την έρημο, όπως αναφέρουν τα Eυαγγέλια.
Περισσότερα στο www.ethnos.gr