Το 1821 αποτελεί το κορυφαίο, το «τραυματικό» γεγονός της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας. Δεν είναι, επομένως, τυχαίο ότι προκάλεσε το ενδιαφέρον της επιστημονικής έρευνας, των πάσης φύσεως ασχολουμένων ερασιτεχνικά με την ιστορική γραφή, αλλά και πολλών κοινωνικών ομάδων που σ' αυτό αναζήτησαν την αφετηρία των οραμάτων και των διεκδικήσεών τους.
Η σημασία της Επανάστασης του 1821 υπήρξε τόσο μεγάλη, ώστε μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτέλεσε βασικό στοιχείο για τη διαμόρφωση της νεοελληνικής ιδεολογίας.
Εάν κάποτε, όμως, ήταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας, τα τελευταία 30-35 χρόνια έχει παραμεληθεί σε μεγάλο βαθμό, γεγονός που μπορεί να αποδοθεί στους ακόλουθους κυρίως λόγους:
α) Η αλλαγή που επέφερε στις συνειδήσεις των Ελλήνων η δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967. Ώθησε, κυρίως τους νέους ερευνητές, να στραφούν περισσότερο στην πρόσφατη Ιστορία, για να αναζητήσουν εκεί τα αίτια του αδιεξόδου του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.
β) Οι νέοι προσανατολισμοί των Ελλήνων ιστορικών από τη δεκαετία του 1970, κάτω από την επίδραση της γαλλικής και αγγλικής ιστορικής σχολής. Ο τρόπος που είχε ερμηνευθεί το 1821 θεωρήθηκε, και δικαίως σε μεγάλο βαθμό, απαρχαιωμένος και μαζί με αυτόν τον τρόπο γραφής παραμελήθηκε και το αντικείμενο, γιατί είχε ταυτιστεί με τη στρατιωτική, διπλωματική και πολιτική Ιστορία.
γ) Η έντονη χρήση του, για λόγους πολιτικούς και ιδεολογικούς, συνέβαλλε στο να κυριαρχήσουν γραφές που δεν τηρούσαν, τις περισσότερες φορές, τους στοιχειώδεις κανόνες ιστορικής γραφής. Είχαν όμως ευρεία απήχηση κι έτσι αποθάρρυναν όσους έβλεπαν τα αδιέξοδα αυτών των ερμηνειών αλλά δεν ήθελαν, για ποικίλους λόγους, να διαφοροποιηθούν.
Συνέχεια στο www.kykladesnews.gr